Helderziende wil getetst worden.

[Petra Morsman]

Politie gelooft niet in paranormaal gedoe.

Grote onzin noemen zij het.

Ik heb zelf gemerkt dat er wel degelijk iets is tussen hemel en aarde.

Van ongeveer 15 vermiste personen en deknuffelpinguin Pinki heb ik de verblijplaats gependeld.

Sommige antwoorden zijn gruwelijk.

Ik geloof hierin, ben ik de enige?

Wie wil mij helpen deze personen en Pinki te vinden?

Petra Morsman.

[Jeannette Blumers]

Beste Petra:

Mijn man is helder voelend, en zegt eveneens als jij, er is meer tussen hemel en aarde.

Ook hij is in staat, mensen op te sporen, die verdwenen zijn.

Voor velen is dit eng, en zeggen ze er niet in te geloven.

Geloof jij maar in je zelf, en doe dat wat jij denkt en voelt wat goed is.

Misschien zijn helder zienden en helder voelenden een bedreiging voor vele geleerden uit de protocollen!

Volg je hart.

Succes en sterkte.

Warme groet, Jeannette.

[Petra Morsman]

Hallo Jeanette,

hartelijk dank voor je lieve woorden.

Hopelijk heeft jouw man meer succes als ik, als hij zegt te weten waar iemand is.

Irma Schijf wil niets met mij te maken hebben,

Zucht, zolang ze nog niet met hooivorken en fakkels voor mijn deur staan en witch, witch roepen, ga ik door.

Maar als je niet eens antwoord krijgt, heb je wel zin om boven op een flat te gaan staan en heel hard te gillen.

Misschien dat ze je dan eindelijk zien.

Hartelijke groet aan jou en je man. (mag ik hem eens hierover spreken?)

Petra.

[Jeannette Blumers]

Beste Petra;

Dank voor je mail.

Klote als je niet gelooft word he?

De mensen die jou niet geloven, geloven zich zelf niet!

Maakt niet uit, met de juiste mensen om je heen, hoef jij je niet te verdedigen.

Beste Petra, wat zou jij graag willen in een gesprek met mijn partner?

En wil je een open gesprek?

Alles is mogelijk, maak je dromen waar.

Geloof in jezelf oke?

Als jij wilt, kunnen jij en mijn man een afspraak maken, als je zelf maar weet waarom.

Heb het goed, en een warme groet, Jeannette.

[Petra Morsman]

Hallo lieve Jeanette,

hartelijk dank voor deze geweldige kans die je me biedt om mijn bedoelingen duidelijker te maken..

Een open discussie op dit forum zou geweldig zijn.

Dan kunnen mensen die met vermiste personen werken, het lezen en merken

dat niet elke helderziende meteen met de hand klaar staat om geld te vangen.

nou ja, in deze tijd is geld altijd welkom, dus een al klaar staande beloning

zal ik niet weigereren.

 

Gelukkig heb ik een lieve man waar ik alles tegen kan vertellen.

Hij is mijn nuchtere toetssteen die ik wel nodig heb, voor weg te zweven op mijn paranormale wolkje.

Ik ben ook erg blij met het vertrouwen van andere mensen op een andere site, die mij graag willen testen met het zoeken naar vermiste voorwerpen.

Ik weet nog niet of dat succesvol is.

Een voorwerp, een sleutel, is op mijn aanwijzingen nog niet gevonden.

 

Ik heb de gave om vermiste voorwerpen te vinden op de plek zelf..

Nu probeer ik hiermee vermiste personen te vinden.

Of dit wel echt werkt weet ik zelf nog niet.

Of ik voorwerpen of mensen kan vinden door te pendelen, dat weet ik ook nog niet. 

 

Mijn moeder zoekt al 22 jaar naar een vermist nichtje.

Ik ben nog maar net uit de paranormale kast geklommen en heb naar dit nichtje gependeld.

De plek waar zij woonde, was ondertussen verbouwd. Maar mijn beschrijvingen klopten met hoe die plaats was voor de bebouwing.

Ik heb gependeld naar een vermiste man, hij leefde nog en hield zich ergens schuil.

Ik heb op internet naar die schuilplaats gezocht en gevonden.

Maar of hij daar echt is weet ik niet, want Vermist of de politie willen er niet gaan kijken.

Ik heb naar ongeveer 15 vermiste personen gependeld en kreeg 15 verschillende antwoorden.

Een paar leven nog, een stel zijn er dood.

Maar waar ik erg van geschrokken ben is de gruwelijkheden van die sterfgevallen.

Ik pendelde naar een vermist kind. Het zou gedood zijn door de vader.

Daar ben ik enorm van geschrokken.

Dat kun je toch niet zomaar vertellen, zonder dat er ook maar een spoortje van bewijs is?

 

Nu zou ik graag willen weten, Jeanette,

Hoe doet je man het om vermiste personen te vinden?

Heeft hij wel succes daarmee?

wordt hij wel geloofd?

Gebruikt hij een pendel of krijgt hij aanwijzingen?

En het allerbelangrijkste, kan hij er wel tegen om antwoorden te horen over een nare dood? 

Hartelijke groetjes van mij,

Petra.

 

[Jacques Smeets]

Hallo Petra,

De politiewereld werkt in het algemeen met feiten en omstandigheden, met wetten en regels, met protocollen en richtlijnen. Dat moet nu eenmaal vanwege de nauwkeurigheid die onderzoeken vereisen. Politiemensen zijn zo ingesteld, dat alle antennes gericht zijn op die aspecten. De hiërarchische structuur (functies/rangen) maakt dat alles aan elkaar verantwoord dient te worden. De verantwoording moet opnieuw onderbouwd zijn met feiten en omstandigheden.

 

In een zoektocht naar een vermiste dient met al die zaken rekening gehouden te worden.

Uit ervaring weet ik dat er zich bij vermissingen altijd paragnosten melden. Dat is op zich in orde, omdat alle hulp welkom is. Echter, die hulp kan pas worden omgezet in daadkracht, wanneer aan alle bovenstaande voorwaarden is voldaan. In elk politiekorps zijn er mensen die beseffen dat er meer is tussen hemel en aarde en die geloven in andere methoden. Met geloven kom je er binnen een onderzoek helaas niet. Politiemensen maken dat steeds duidelijk aan paragnosten die hulp aanbieden. Soms wordt er toch gebruik van gemaakt, maar dan is het reguliere onderzoek meestal uitgeput.

 

Het zou in het belang van beide partijen zijn, indien er wederzijds begrip bestaat voor elkaars (on)mogelijkheden. Ik wil daarmee zeggen dat de paragnost (in z'n algemeenheid) zich bewust moet worden van de positie waarin politiemensen zich bevinden. Politiemensen zullen zich open moeten stellen voor andere zienswijzen, ook al kunnen ze niet meteen worden toegepast in een onderzoek.

Het heeft niet zozeer te maken met dat helderzienden helder voelenden zijn die een bedreiging vormen voor geleerden uit de protocollen. Protocollen worden niet door geleerden gemaakt, maar ontstaan uit de politiewereld zélf. Daar werkt iedere politieman of -vrouw (in)direct aan mee. Het is wel zo dat protocollen soms veel te ver gaan, zodat ze in wezen een averechtse uitwerking hebben. Daar zijn allerlei andere redenen voor aan te wijzen. Daar is iedereen - ook binnen de politiewereld - het mee eens, vandaar dat er een project door de minister is gestart dat er voor wil gaan zorgen dat er minder bureaucratie (ook protocollen) is en meer blauw op straat komt.

[Petra Morsman]

Hallo beste Jacques,

Heel hartelijk dank voor je reactie, ( ik werd al paranoïde en dacht dat al mijn mailtjes geblokeerd werden omdat ik nooit een reactie kreeg. tot aan Jeanette dan.) Neem me alsjeblieft niet kwalijk als ik jou of anderen gekwetst heb met mijn woorden, maar ik werd een beetje wanhopig en gefrustreerd door gebrek aan reacties.

Ik weet dat er enorm veel teams mensen druk bezig zijn met elk vermist persoon. Als dan een of ander figuur opduikt en zegt, oh, ik weet wel waar die is hoor. Kan ik me voorstellen dat je denkt, die heeft een tik met de hamer gehad.

Voor ik het openbaar maak dat ik weet waar een vermist persoon is, probeer ik dat zelf uit te zoeken op internet. Daarvoor zoek ik een plattegrond op van de plaats waar zij/hij woont. Of ik kijk naar andere dingen die mijn pendel mij vertelt. Van een geval kreeg ik een heel profiel door van de dader. Deze kindermoordenaar is nog steeds actief bezig!

Nu zeg ik wel vaak "ik". Als ik probeer te vertellen waar een vermist persoon is.

Maar ik ben eigenlijk een doorgeefluik voor hogere machten.

Het pendelen is vrij nieuw voor mij. Meestal als ik een vermist voorwerp zocht kreeg ik daarvoor aanwijzingen in de vorm van een stem,

Maddie MaCcan is de eerste waar ik in dromen en visioenen contact mee kreeg. Zij heeft me verteld wat er allemaal met haar gebeurd is. Ik heb dit naar Interpol en andere instanties gemaild, maar niemand reageerde hierop. Hierdoor besloot ik vermiste personen wat dichter bij huis te zoeken. Maar ook daarmee gaat het niet van een leien dakkie.

Hoe werkt dit pendelen bij mij?

Ik vraag altijd eerst toestemming of ik wel mag vragen naar de vermiste persoon en of zij weten waar die is. Daarna stel ik ongeveer een stuk of 20 vragen;  

of de vermiste nog leeft.

Gestorven door een ongeluk of moord.

Waar hij of zij te vinden is.

Helaas zijn de 15 personen waar ik naar gependeld heb niet bij mij in de buurt. Ik woon in Friesland.

Een geval is ook erg akelig. Een vermist kind is gedood door de eigen vader en verborgen in eigen huis.

Probleem!

Ik durf nooit naar dat huis te gaan en  vragen aan die vader, waar heb je je kind gelaten.

Of dat huis binnendringen en stiekem in die kelder gaan zoeken. Ik begrijp best dat de politie echt niet met die vage aanwijzingen naar dat huis kan gaan. Dus dat kind zal nooit gevonden worden. Wat mij weer depresief maakt.

Hartelijk dank, beste Jacques, voor jouw uitleg hoe de politie werkt.

Erg fijn dat je mij de kans gaf om uit te leggen hoe ik vermiste personen probeer te vinden.

Wie weet krijg ik ooit de kans om over mijn aanwijzingen van de 15 vermiste personen te praten.

 

Vriendelijke groet,

Petra.

 

[Jacques Smeets]

Hallo Petra,

 

Je hoeft niet paranoïde te worden, hoor. Het is vrij normaal dat op dit soort forums niet erg veel wordt gereageerd. Zoals je ziet, is jouw item tot nu toe 100 x aangeklikt (inclusief die van mij, jou en Jeanette. Ik heb al lang geleerd om geen te hoge verwachtingen meer te hebben op dit vlak. Op die manier raak ik nooit teleurgesteld, als er niet wordt gereageerd.

Op een ander forum (over kanker) schreef ik een aantal jaar geleden een artikel. Ruim 1 jaar later was dit stuk in totaal bijna 12.000 keer bekeken en er hebben in die tijd hooguit 10 mensen een reactie geplaatst. Forums hoeven er niet altijd te zijn om te discussiëren, soms hebben mensen aan het lezen van een artikel voldoende om hun plan te trekken.

 

Ik zie de wereld iets anders dan de gemiddelde diender Petra. Dat komt omdat ik mij zo'n 25 jaar geleden begon te verdiepen in samenhangen tussen lichaam en geest, ziekte en gezondheid, dader en slachtoffer enz.Ik heb echter van het begin af aan alles op mezelf betrokken, wat ik buiten mij aantrof waren slechts hulpmiddelen en wegwijzers. Er was voor mij uiteindelijk nog maar één doel en dat was m'n eigen ontwikkeling. Als politieman diende ik uiteraard functioneel te zijn en te werken volgens de maatstaven die daarvoor golden binnen de organisatie, de wet en de protocollen. Intussen ben ik gestopt met het werk en heb ik daar niet direct meer iets mee van doen.

De kijk op de samenhangen is echter niet verdwenen, integendeel, het is voor mij heel gewoon en natuurlijk. Zo heb jij jouw ontwikkeling doorgemaakt en jij ziet andere dingen, die ik niet zie. Dat is niet erg Petra, ieder mens ontwikkelt zich nu eenmaal op een unieke manier en dat doen politiemensen ook. Een probleem hierover ontstaat pas als de een de ander probeert te overtuigen van zijn/haar waarheid.

Omdat jij je hebt ontwikkeld tot de mens die je nu bent, vind jij het akelig om te beseffen dat een vermist kind door haar vader gedood is en verborgen is eigen huis, Dat heeft met het incident op zich niets te maken Petra, het is jouw instelling t.o.v. die zaken die maken dat jij dit akelig vindt.
Zo vond ik mijn eerste lijkvinding (ophanging) ook akelig. Dat was in 1970. Daarna verdween dat gevoel steeds meer en uiteindelijk kan ik er heel gemakkelijk mee leven, over praten en erover schrijven.

 

Petra, jij hebt bepaalde verwachtingen over het krijgen van een kans om uit te leggen hoe je vermiste personen probeert terug te vinden. De politiewereld is op dit moment niet geschikt om het daar te doen. Die wereld is functioneel ingesteld en dan wordt de spirituele kant verdrongen, aan de kant gezet. De moderne medische wetenschap en de esoterische psychologie staan op gespannen voet met elkaar (conflicteren) en dat zal altijd zo blijven.

Pas wanneer jij die toestand onvoorwaardelijk accepteert zal de spanning verdwijnen. Dan ga jij je eigen gang en kom je gegarandeerd op een ander pad, dat je verder brengt dan de gesloten poort van Hermandad.

 

In die zin hoe jij geen excuses aan te bieden. Mij heb je niet gekwetst, integendeel, je hebt me aangemoedigd tot het schrijven van deze twee reacties.

 

Ik wens je een mooie en rustige toekomst toe.

 

Hartelijke groet,

Jacques 

[Petra Morsman]

Hallo beste Jacques,

Al 100 hits? Wauw! Mensen hoeven niet te reageren, al zou dat wel fijn zijn. Het betekent wel dat een helderziende ook eens de kans krijgt om zijn/haar kant van de zaken uit te leggen.  

Hartelijk dank voor je lieve reactie, Inderdaad is het niet eerlijk van mij om, als ik een of ander stukje plaats, meteen verwacht dat heel de politiewereld aan mijn voeten zal liggen. Jullie hebben het al druk zat nietwaar. Misschien is er toch iemand die dit leest en denkt, ik zal het eens proberen. Ik wil immers getest worden. Ik snap dat dit soort zaken discreet behandeld moeten worden en ik kan uiteraard ook prive gemaild worden. Ik wil me beslist niet opdringen, maar het blijft jammer dat ik iets weet over vermiste personen en dat daar niets mee gebeurd.

Ik ben in ieder geval erg blij dat Jeanette en jij, Jaques de tijd hebben genomen om me uit dingen te leggen.

Ik ben niet zomaar eventjes gaan pendelen hoor. Al vanf mijn 8ste jaar kreeg ik met paranormale dingen te maken en dat heeft zich ontwikkeld dat ik helderziend, heldervoelend en helderhorend ben. Daardoor zie ik dingen in dromen. Voel ik entiteiten aan op oude plaatsen, zie gebeurtenissen die er daar gebeurd zijn of droom er later over. Dat zijn vaak grapppige interessante dingen.

Maar soms droom ik over moorden en andere nare dingen. Misschien komt het omdat ik heldervoelend ben, maar in deze dromen zie ik de moorden niet alleen, ik voel ze ook aan. Wat betekent dat het lijkt alsof ikzelf degene ben die vermoord wordt.

Nu moet ik iets bekennen, ik heb gelogen!

Mijn man zegt dat ik het alleen maar gedaan heb om mijn zin te krijgen, te bewijzen dat ik echt iets kan. Maar in een geval heb ik iemand gemaild en mij voorgedaan als een bezorgde moeder die iets uit probeert te zoeken. Het helpt wel, want ik kreeg meteen reactie van een heel aardig iemand. Ik ben hier niet trots op, maar ik heb eerder mensen gemaild en eerlijk verteld dat ik met pendelen probeer vermisten te vinden. Daar kwam absoluut geen reactie op. Nu vind ik mijzelf niet eerlijk bezig, maar met de hulp van het liegen en opnieuw pendelen kwam ik achter de voornaam van iemand. Nu gaat die aardige iemand voor mij uitzoeken of de persoon met die voornaam, daar in de buurt woont.

Mijn moeder wou me ook helpen en heeft (heel lief,) voor Andries Estveld met camping de Vliegebos gebeld, om te vragen of ze hem daar gezien hebben. Maar de campingleider wil niets vertellen over mensen op zijn camping. Zal ik contact zoeken met mensen die erop zitten? Dan moet ik misschien weer gaan liegen.

Ik heb me op 2 onschuldige zaken gestort omdat daar niemand bij dood is, gedwongen wordt op het land te werken, of tot prostituee. Er zijn ergere gevallen, helaas worden er toch wel erg veel mensen vermoord in Nederland. Daar zijn zelfs kinderen bij.

Ben je nog dienend politieman Jacques of al gepensioneerd?

Ik zoek eigenlijk iemand die voor mij in de bak met kinderschenders wil kijken. Ik heb namelijk het profiel van een kindermoordenaar gependeld. Het allerergste, deze man is nog steeds bezig! Het kan toch geen kwaad om even te kijken naar de beschrijving van iemand? 

vriendelijke groet aan iedereen die dit leest.

Petra.

[Jacques Smeets]

Hallo Petra,

Om met de deur in huis te vallen. Praktisch kan ik voor jou in die zaak (zaken) niets betekenen. Ook al zou ik het willen, dan kan/mag ik dat niet vanwege beroepsgeheim/privacywetgeving/wet bescherming persoonsgegevens.

Ik ben intussen gepensioneerd, althans ik ben nu met levensloopverlof en vanaf 01/11 a.s. ga ik officieel met pensioen. Dat is de tweede reden waarom ik niets voor je kan/mag betekenen op dit gebied.

 

Het siert je dat jij je kwetsbaar opstelt door te vertellen hoe zaken werkelijk zijn gelopen, maar ook dat is een zaak tussen jou en de andere betrokkenen. Ik begrijp heel goed dat jij soms moedeloos wordt van het "onbegrip".  Maar ik zou je wel willen aanreiken om je bewust te worden van zaken die niet kunnnen om de simpele reden dat niet iedereen open staat voor jouw helderziendheid. Ook al heb je de beste bedoelingen, je kunt niet iemand vragen om in de bak naar pedofielen te gaan kijken om aan jou zijn beschrijving door te geven. Ik vermoed dat je dat wel begrijpt, maar dat jouw drive voortkomt om iets op te lossen. Ik heb voor duizenden zaken in mijn politieleven gestaan Petra, maar kon lang niet alles oplossen. De laatste 12 jaar van mijn leven legde ik de oplossingsmogelijkheden steeds vaker terug bij de personen zelf. Niemand kan de problematiek van een ander oplossen, dat kan alleen die ander. De buitenstaander/hulpverlener kan uitsluitend iets aanreiken waardoor iets op gang kan worden gebracht. Openstelling hiervoor is de eerste vereiste en dat is nu eenmaal niet het geval. Dat is een kwestie van begrijpen en accepteren.  

Overigens kan ik je vertellen dat ik ook vaak genoeg heb gedroomd dat ik vermoord werd, tenminste op het punt stond vermoord te worden. Ik heb de aanslagen allemaal overleefd, zoals je ziet -:).

 

Hartelijke groet,

 

Jacques

 

 

 

[Petra Morsman]

Goedemorgen beste Jacques,

opnieuw hartelijk dank voor je fijne uitleg en vriendelijke woorden.

Wat moet dat een vreselijke kwelling zijn om met zaken bezig te zijn zonder dat je die tot een goed einde kan brengen. Ik kan me voorstellen dat je daardoor niet echt rustig van je werk afscheid kan nemen. 

Laat ik in een ding duidelijk zijn. Het is absoluut niet mijn bedoeling om persoonlijk in lijsten met gegevens te kijken. Laat staan dat ik me met de verdere afwikkeling van de zaken wil bemoeien. Het zou een uitkomst zijn als de antwoorden die ik door het pendelen verkrijg als een serieuze tip aan de politie wordt behandeld. Dus net als een "gewone," tip. 

Ik merk wel aan de reacties op deze site, (eigenlijk het gebrek aan...) dat een helderziende met afkeer wordt bekeken. Hoe kan ook maar een iemand, door alleen maar met iets aan een touwtje te zwaaien, weten waar die en die is. Of vertellen waar zij of hij gevonden kan worden. Dat ik in de zoektocht naar 2 vermiste onderwerpen mijn moeder en iemand anders heb in moeten schakelen, zit mij ook erg dwars. Dat stomme gedoe wil ik helemaal niet.

Kan ik vermisten vinden, dat weet ik zelf ook niet. Ik ben nog een beginnend pendelaarster. Ik weet wel dat ik een gave heb om vermiste voorwerpen te vinden. Ik heb een goede band met mijn kat Mickey. Gisteren wou hij spelen en keek me op een bepaalde manier aan. Hij is net een eekhorentje en had zijn speeltje ergens verstopt. Of ik die maar even wilde vinden voor hem. Ik heb 4 katten en een boel dozen, speeltunnels en andere dingen staan. Maar ik ging recht naar een doos, tilde die op en daar had hij zijn speeltje onder verstopt.

Ik kan dus, op de plek zelf, verloren voorwerpen vinden. Of dit ook opgaat voor verloren mensen, dat weet ik zelf ook nog niet, maar ik wil het tenminste proberen.

Ik heb naar 14 vermiste personen en een voorwerp gependeld en 15 x verschillende antwoorden gekregen. Serieuze antwoorden in ongeveer elk een stuk of 20 vragen. Een van deze vermiste personen is een kind. Ik kreeg helaas als antwoord op de vraag, leeft het nog. Nee. Leeft de dader nog. Ja. Heeft de dader meer kinderen vermoord? Ja.Gaat de dader door kinderen vermoorden? Ja. Daarna heb ik door een stel vragen zijn profiel verkregen.

Het is toch verschrikkelijk dat je dus iets weet, maar niemand daar iets mee wilt doen omdat het niet op serieuze feiten gebaseerd is. Wie geeft daar nou om als je alleen maar even, tijdens een bekertje koffie ofzo, in een bestandje hoeft te kijken.

Als iemand dit leest en even wat tijd over heeft. Mail mij dan privé. dan hoeft niemand er verder iets van te weten. Ik geef dat profiel door en u kan daarna proberen erachter te komen of het profiel klopt. Ik weet in wat voor kleur auto hij rijdt. Dat hij een bepaald persoonlijk kenmerk heeft. Misschien lul ik enorm uit mijn nek, is alles wat ik denk te weten wel een en al idioterie. Maar als er maar een spoortje van echtheid inzit. Het gaat hier niet om mij, dat ik zonodig groots in de krant wil met mijn kunnen. Dat is het laatste wat ik juist wil. Ik wil wel helpen en voorkomen dat er nog een kind sterft onder de hand van de een of andere engerd.

Zoals jullie wel merken, wil ik niemand kwetsen of er een publieke toestand van maken met de pers erbij. Ik geef de gegevens door. Iemand die wat tijd over heeft kijkt of er iets van klopt en daarna weet het politiewezen zelf wel wat te doen. Daar ben ik verder niet bij nodig.

Hartelijk dank dat ik mijn bedoelingen mocht uitleggen. Ik hoop dat niemand dit dit leest hierdoor boos is geworden of gekwetst  Maar het heeft geen zin dit topic verder uit te breiden. Als niemand hier iets mee te maken wilt hebben, dan zij het maar zo. Als iemand toch iets wil weten van die 15 vermiste personen. U kunt mij mailen.

Vriendelijke groet,

Petra.

 

 

[Jeannette Blumers]

Beste Petra;

Dank voor je mail, en je uitgebreide berichten.

Knap van je, dat jij jezelf zo bloot durft te geven op 2.0.

Lieve Petra, mijn man is ook heldervoelend, zoals ik je al schreef, daar heeft hij zijn beroep van gemaakt.

Mijn advies aan jou is:

Word zelfverzekerd, vind de weg naar jezelf, verdiep je in je eigen verleden, en laat het oude los.

Laat zien wie je bent, en als je goed bent word je vanzelf gevraagd, een mening van een ander is niks, vertrouw op jezelf.

Als ik jouw verhalen lees Petra, heb ik het gevoel dat je schreeuwt om gehoord en gezien te worden.

Kan jij mij uitleggen waarom jij bent gaan pendelen?

Heeft dat te maken met jouw verdwenen nichtje?

Dank voor je openheid en eerlijkheid en vertrouwen, succes en sterkte op je zoek tocht.

Warme groet, Jeannette.

[Petra Morsman]

Hallo lieve Jeanette,

Hartelijk dank voor je interesse en opbeurende woorden. Eigenlijk zijn mijn antwoorden helemaal niet geschikt voor een stoere politiesite, maar meer voor Libelle of de Margriet, maar ik zal proberen het kort en bondig te houden.

Een aantal jaren geleden gingen mijn man en ik een dagje naar Maastricht. Onderweg in België viel me een auto op. Ik weet niet waarom, misschien wel omdat ik de bestuurder ronduit een engerd vond, maar ik keek de auto in. De passagiersstoel was neergeklap en languit lag daar een jong meisje op, roerloos. Ze had een opvallend wit gezicht en lang rood haar, terwijl de bestuurder duidelijk buitenlands was. Pas later, na de Doutroux affaire begon ik me daar zorgen om te maken. De stakkerd was toch niet ontvoerd ofzo?

Ongeveer 5 jaar later gingen we met de auto op vakantie en reden even achter een camper. Er zat een klein jongetje voor het achterraam. Het leek me Buitenlands. Hij had een pakje chocolademelk in zijn hand , maar dronk niet en keek treurig. Ik trok wat gekke gezichten om hem op te beuren, maar er kon geen lachje af. we haalden in en dat was dat. Later, na al die kinderporno zaken ga je denken, dat arme jochie zal toch niet?...Zo zijn er nog ook wat nare dromen geweest.

Een paar jaar later hadden we de auto even gestopt in een bos voor een plaspauze. Ik was klaar, mijn man nog niet en keek gewoon voor me uit. Ineens stond er een jongen naast de auto. Ongeveer 12 jaar oud en hij droeg alleen maar wit ondergoed. Ik schrok me rot en keek naar mijn man om hem te roepen. we moesten die jongen helpen, toen ik weer opzij keek was die jongen weg! Ik had een geest gezien! Ik was zo geschrokken dat ik het mijn man niet eens vertelde. Ik schreef het wel op in mijn dagboek. Pas na een jaar ging ik serieus naar die jongen op zoek, ook met pendelen. Ik weet zijn naam en waar hij vandaan komt, maar kan daar verder niets mee. De politie nam mijn maitljes hierover opnieuw niet serieus. Ik zat toen nog in de paranormale kast en durfde er nauwelijks met mijn man over te praten.

Ik pendel af en toe voor de grap.

Mijn moeder is al 22 jaar bezig mijn nichtje te zoeken. Daar heb ik me nooit zo mee bemoeid. Voelde me daar niet geroepen voor. Tot mijn moeder, in tranen, vertelde, dat het dossier gesloten zou worden. Mijn nichtje zou nooit gevonden worden. Dat vond ik zo zielig dat ik om foto's vroeg en daarmee ben ik gaan pendelen.

Het antwoord was duidelijk genoeg. Zo duidelijk dat familie van het nichtje dingen herkenden die ik vertelde. Ze gaan nu opnieuw naar haar zoeken. Misschien vinden ze haar nu eindelijk. Dat hoop ik maar.

Dit heeft mijn pendelen naar vermisten opgewekt.

Misschien kan ik met foto's van een vermiste hen wel vinden.

Maar hoe kom ik aan foto's van die 14 personen?

Vriendelijke groetjes,

Petra.

Ps, hier een fotootje van mij, zodat mensen een gezicht bij al deze gedachtsels kunnen plaatsen.