Ketenpartners

Opmerking

Reactie van Henk Neddermeijer op 26 November 2012 op 18.41

betekent het feit dat op 19 maart 2009 kennelijk het laatste bericht beteffende ketenpartners het licht heeft gezien, dat

- mijn pagina van politie 2.0 niet actueel is, of

- dat het proces m.b.t. kennisuitwisseling met ketenpartners geslaagd is, of

- .... :-)

zijn we uitgesproken, nu net op het moment dat het gezien de veranderingen op het gebied van handhaving uiterst belangrijk wordt?

Reactie van Edwin Koedam op 19 Maart 2009 op 20.26

Helemaal mee eens, zie hierdoor mijn eerdere pleidooi om een benadering te kiezen langs concrete vraagstukken en behoefte aan samenwerking. De kunst is om kennis en ervaring rondom deze vraagstukken te delen en er meer uit te halen dan wat we nu doen.

Concreet merk ik dat hier bij de justitiële partners inmiddels ook meer behoefte aan is. Dat merk ik in de aanpak van jeugd, veelplegers, de samenwerking in de veiligheidshuizen, etc.

Wellicht een idee om de stelling te veranderen in:
"Welke ontwikkelingen in de samenwerking en delen van informatie zijn gaande en wat kunnen we er van leren?"

Reactie van Mathy Heijmans op 18 Maart 2009 op 22.24

De stelling ''Welke ketenpartners zijn essentieel voor de politie en welke informatie wil de politie…'' sluit delen en geven m.i. niet uit. Stelling zal ook zo niet bedoeld zijn. Verder is de reactie van Chris helemaal waar.

PS:
Overigens is er op de keper beschouwd zelfs nog meer als alleen handhaven en opsporen. Wat dacht je van, op een zorgvuldige wijze, met de juiste benadering (wederzijds) signaleren en adviseren?

Reactie van Chris op 18 Maart 2009 op 21.25

Ketenpartners zijn voor ons allen handhavers/opspoorders van belang. Dan is de stelling: ''Welke ketenpartners zijn essentieel voor de politie en welke informatie wil de politie…'' toch echt de verkeerde benadering. Voor toezichthouders/Boa's van bestuurlijke diensten, maar waarschijnlijk voor vele ander potentiele ketenpartners is die benadering bepaald geen uitnodiging.
Zie het politiemilieuplan 2011, ‘Milieu in ontwikkeling’ van de Raad van Hoofdcommissarissen, van 28 augustus 2007 waarin als voorwaarde wordt beschreven dat handhavers op milieugebied bij alle overheidsinstanties hun informatie delen en centraal toegang hebben tot informatie, zodat er een breed informatiebeeld ontstaat rond milieucriminaliteit. Dit brede informatiebeeld ondersteunt de samenwerking en afstemming rond de diverse vormen van aanpak van milieucriminaliteit.br /> De wetgever heeft dit reeds onderkent en daarom gemeend e.e.a. met de Wet politieregisters op te lossen (is overigens niet helemaal gelukt!).
Nu nog echt met elkaar aan de slag willen: dus nemen, maar ook geven, is op gebied van informatie delen voor ketenpartners van 'levensbelang' voor de samenwerking.

Reactie van Marga van Rijssel op 24 Januari 2009 op 17.34

Op de Landelijke Praktijkdag voor heb ik de workshop Strafrechtketenproduktie bijgewoond. Het ging over Progis (Programma Informatievoorziening Strafrechtsketen).
Het programma heeft als opdracht om de informatievoorziening over personen en de gegevensuitwisseling tussen de ketenpartners te optimaliseren.
Kern van de aanpak is dat via een deugdelijke vaststelling en controle van de identiteit van verdachten en veroordeelden administratieve fouten, identiteitsfraude en persoonsverwisselingen in de hele strafrechtketen worden tegengegaan. Woensdag 12 november werd in de PI Zoetermeer in aanwezigheid van
minister Hirsch Ballin (Justitie) de Basisvoorziening Biometrie
gepresenteerd. De verdere
uitrol van de nieuwe aanpak bij onder meer de politie, de
reclassering, het openbaar ministerie en de rechterlijke macht loopt
door tot 2010. Het invoeren van Progis behoort tot 1 van de 7 samenwerkingsafspraken . Ik heb weer veel geleerd.

Reactie van Mathy Heijmans op 21 December 2008 op 11.46

Welke ketenpartners zijn essentieel voor de politie en welke informatie wil de politie…

Die vraag is niet eenvoudig te beantwoorden. Het antwoord hangt immers sterk af van het probleem en daarmee het type keten. Gaat het om hulpverlening of gaat het om opsporing van de georganiseerde misdaad? Toch twee belangrijke hoofdsoorten als het gaat om het identificeren van ketenpartners.

We kunnen hier dus een heel rijtje van (keten)partners noemen in relatie tot belangrijke specifieke problemen die de politie ervaart. De politie als frontline organisatie is vaak betrokken bij problemen in onze samenleving. Zij staat in de wijk tussen de mensen en doet daarnaast veel relevante waarnemingen tijdens onderzoek. Jammer is dat men zich dit vaak niet bewust is. Slechts een zeer klein deel van die waarnemingen ‘lijkt’ belangrijk te zijn, we gooien de informatie weg of het mond uit in processen verbaal. De strafrechtfolosoof Joest ’t Hart spreekt in dit verband over ‘de macht van een verhaalstructuur’ Er is sprake van een vergaande reductie van de werkelijkheid. Er is sprake van een trechter waar uiteindelijk maar een dun – maar wezenlijk- stroompje informatie uit komt.

Wat is het probleem? Voor wie is het een probleem? Voor welke organisatie? Waarom eigenlijk voor die organisatie en niet voor die andere organisatie, branche of beroepsgroep? Staat het probleem daar al op de agenda? En als dat zo is, weet iedereen binnen die organisatie dat ook? Hoe gaan we het ze vertellen? Professioneel, geïnstitutionaliseerd, zorgzaam of vrijblijvend? Mogen we het vertellen? Staat men er open voor, is er men er op ingericht? Willen ze het al weten? Wel zo makkelijk als je multi-disciplinair zaken wilt gaan doen.

Kijken veel spelers in de betrokken (keten)organisaties nog traditioneel naar ‘het probleem’ of is er al sprake van een behoorlijk ‘oorzaak en gevolg’ denken. Zit veiligheidsdenken al op de relevante niveaus voldoende tussen de oren? Wordt er al naar gehandeld? Tonen organisaties al lef?

Hoe dominant is het probleem voor de (keten) organisatie? Wat is het causaal belang van de betrokken ketenpartner of organisatie? Is hun ‘mogelijke’ rol al duidelijk gemaakt? Zijn ze zich hier al voldoende van bewust, of prioriteren andere politieke problemen. Blijven ze op de zeef liggen of is het een gril?

Heeft de politie eigenlijk wel een goed zicht op al die bewuste en onbewuste actoren op het speelveld wat veiligheid heet? Heeft de politie haar interne actoren al uitgelijnd? Zijn wij er klaar voor?

Hoe signaleren en adviseren ‘we’ eigenlijk aan die organisaties? Weten ‘we’ WAT we signaleren en adviseren? Hoe zorgvuldig en in welke vorm doen we dat? Zijn het goede adviezen? Hoe vaak en waar doen we dat? Weten we wat er met die adviezen gebeurd? Hoe ‘firm’ is onze informatiehuishouding? Leidt dat tot awareness van een gemeenschappelijk (dominant) probleem? Koppelen we RSS terug? Wanneer zoeken we de dialoog, de verbinding? Wat kunnen we voor elkaar betekenen? Welke afhankelijkheden zijn er eigenlijk?

Als we kijken naar het speelveld van veiligheid dan zou de eerste vraag inderdaad kunnen zijn: Wie staan er opgesteld? Het maar de vraag of alle spelers weten dat ze opgesteld staan. Soms moeten we gewoon zeggen wat we zien. De tijd is rijp.

Reactie van Han Arends op 7 December 2008 op 16.19

IASV
Kijk eens op www.raadmiv.nl in de rubriek IASV.
Dat staat voor Informatie Architectyur Sector Veiligheid en valt onder aansturing van de Raad MIV. Een korte intro van de site van de raadmiv:

Vuurwerkramp, vliegtuigcrash of Schipholbrand. Wanneer het gaat om crisisbeheersing is een goede informatie-uitwisseling tussen de hulpverlenende kolommen cruciaal. Om dit te bereiken heeft de Raad MIV in 2007 het project Informatiearchitectuur Sector Veiligheid (IASV) in het leven geroepen.

Dat project brengt structuur aan in de informatie-uitwisseling tussen de kolommen. Het beschrijft helder en eenduidig welke informatie de betrokken veiligheidspartners tijdens een crisis onderling uitwisselen.

Daarbij draait het allemaal om de vraag welke informatie hulpverleners en gemeenten van een andere kolom nodig hebben om hun werk goed te kunnen doen. De minimale inhoud van de te delen informatie wordt uitgewerkt. Daarnaast bepaalt het project met welke kwaliteit de informatie wordt uitgewisseld.

Samen met de veiligheidspartners stelt de IASV een referentiekader op. Dit kan houvast bieden bij het landelijk en eenduidig inrichten van een goede informatie-uitwisseling in de Veiligheidsregio. Dat kan eraan bijdragen dat een gezamenlijk en gedeeld beeld van een crisis ontstaat.

Reactie van Han Arends op 7 December 2008 op 16.07

Kijkend naar het 'informatiehuis van de Nederlandse politie' wordt in twee domeinen expliciet samengewerkt met ketenpartners: het meldkamerdomein en het crisisdomein. Kenmerkend is dat hier 'realitime' wordt samengewerkt en informatie gedeeld. Naast de eigen (mono) processen zijn er dus multidisciplinaire processen. In de meldkamer zijn de balangrijkste partners de brandweer (alarmcentrale) en de (meldkamer) ambulancezorg. In het crisisdomein wordt primair samengewerkt met brandweer, GHOR en de gemeentelijke kolom. Elke kolom is verantwoordelijk voor een aantal deelprocessen. Defensie krijgt steeds meer een vaste plaats in het crisisdomein.

Reactie van Edwin Koedam op 16 Oktober 2008 op 11.05

Ketensamenwerking kan beschouwd worden langs verschillende assen:
- Samenwerken langs de lijn van een logistieke keten (efficiency)
- Samenwerken gericht op aanpak van (veiligheids)problematiek (effectiviteit)
- Samenwerken gericht op kennisuitwisseling

Logistieke keten
Een mooi voorbeeld is de DPD ontwikkeling in Amsterdam. Tegelijkertijd geeft deze ontwikkeling ook zicht op een aantal organisatorische vraagstukken.
Spin-off vanuit deze lijn is dat er op diverse nivo's gesprekken gevoerd (gaan) worden met het OM.

Aanpak van (veiligheids)problematiek
Goede voorbeelden zijn de resultaten die vanuit de samenwerking in veiligheidshuizen geboekt worden. We hebben te maken met legio ketenpartners in het aanpakken van veiligheidsvraagstukken. Welke ketenpartners interessant zijn, hangt af van de problematiek. Zo is het aanpakken van geörganiseerde criminaliteit een ander samenwerkingsverband dan het aanpakken van criminele jeugd. De kunst is om (mede vanuit de politieinformatie) het probleem concreet te maken.

Momenteel zijn veel ontwikkelingen gaande rondom de aanpak van jeugd, huiselijk geweld, veelplegers, ISD-ers en dergelijke. Daarbij gaat het om preventie, repressie en nazorg. Afhankelijk van de fase waar de aanpak zich op richt hebben we als politie te maken met andere ketenpartners. Van ons wordt ook een andere rol verwacht (signalerend en adviserend, uitvoerend).

Het gesprek met ketenpartners aangaan krijgt in dit geval meer en meer vorm via de lokale vorming van veiligheidshuizen, alsmede van diverse overleggen die vanuit PROGIS (Programma Informatievoorziening Strafrechtketen) ontstaan zijn.

Kennisuitwisseling
Het is verrassend om te zien hoeveel websites er al vol staan met ketensamenwerkingsvraagstukken, praktische tips, hulpmiddelen en dergelijke. Deze worden niet of nauwelijks benut. Het zou goed zijn indien we eens nadachten hoe we dit veel meer weten te gebruiken.


Wanneer het gaat om het domein ketenpartners, dan stel ik voor om gebruik te maken van de huidige bewegingen en ontwikkelingen, waarbij tegelijkertijd al diverse ketenpartners betrokken zijn.