De politie in beeld

[Jacques Smeets]

Een politieagente schopt bij een arrestatie een dronken man in zijn kruis en geeft hem daarna nog enkele knietjes. Haar mannelijke collega staat erbij en kijkt ernaar. Op de achtergrond hoor je geschreeuw van mensen die dit tafereel gadeslaan.

De voornamelijk anonieme reacties op het YouTube filmpje lieten geen spaan heel van het optreden van de politie. De officiële media sprak over een dronken Let, die bij zijn arrestatie mogelijk te hard zou zijn aangepakt door de politieagenten. De filmer maakte geen aanstalten om er op af te gaan, hij bleef op veilige afstand filmen, maar liet later voor de mediacamera's zonder enige terughoudendheid weten dat de agenten zwaar in de fout waren gegaan door een weerloze man in elkaar te schoppen.  Een enkeling had het lef te opperen dat de man er wel om gevraagd zou hebben.

Politici, media en de ontelbare anonieme bezoekers van onze digitale snelweg, haastten zich van begin af aan om een ongefundeerde en/of ongenuanceerde mening te geven of een oordeel te vellen over wat er was gebeurd. Het gezag kwam andermaal onder vuur te liggen, het imago van de Nederlandse politie kreeg opnieuw een gevoelige deuk.

Kamerleden stelden vragen aan minister Opstelten. Coskun Görüz (CDA) vond dat onze politiemannen én -vrouwen boven elke verdenking moesten staan. Het viel mij op dat hij zeer nadrukkelijk de klemtoon op het woord vrouwen legde. 

De korpsleiding was – zoals verwacht – geschokt door de beelden, maar zou pas een oordeel uitspreken als het onderzoek naar de juiste toedracht was afgerond. Immers, de toedracht tot het incident was niet op film vastgelegd.

Het resultaat van het onderzoek is bekend, de politieagenten gingen vrijuit. Onderzoek had uitgewezen dat zij hadden gehandeld conform de geweldsinstructie. De man had, nadat hij zijn roes had uitgeslapen, verklaard zich totaal niets van het incident te herinneren, maar op aandringen van de politie deed hij, na het zien van de opnamen, alsnog aangifte. Het Openbaar Ministerie besloot de aangifte te seponeren. Die uitkomst leidde opnieuw tot een spervuur van negatieve reacties op Internet en ontevreden partijen zoals de Nationale Ombudsman en allerlei strijders tegen gezag en autoriteit in ons land.

Arno Bonte, GroenLinks raadslid te Rotterdam, liet via de media weten dat buitensporig en onnodig geweld door politie steeds vaker voorkomt. Op de door hem opgerichte website politieknuppel.nl waren binnen een anderhalve week  ruim 100 meldingen binnengekomen, zo vertelde hij met enige trots. In zeker 15 gevallen zou het om buitensporig en onnodig geweld van politiemensen tegen burgers zijn gegaan, die al of niet in de boeien waren geslagen of niet agressief waren, aldus Bonte op de website van GroenLinks. Uit niets bleek of die klachten terecht waren of niet.

Hier was volgens mij sprake van stemmingmakerij, niets anders.

Bits of Freedom is een burgerrechtenbeweging die opkomt voor onze vrijheid en privacy op Internet en ervoor zorgt dat overheid en bedrijfsleven slecht beleid terugdraait en goed beleid invoert.

Bits of Freedom zou, op basis van opgevraagde rapporten, hebben vastgesteld dat de politie op grote schaal privacynormen van de Wet Politiegegevens overtreedt. Het gaat over de verwerking van persoonsgegevens, ook van mensen die niet als verdachte zijn aangemerkt. De beveiliging van die gegevens deugt niet en men trok de conclusie dat het werk van de politie te belangrijk is om teniet te worden gedaan door slordigheden in de toepassing van de bevoegdheden, aldus de tekst op hun website.

Nadat ik eventjes had gegoogeld, kwam ik erachter dat die informatie al was gepubliceerd door onze nationale privacybewaker, het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP). Het college had onderzoek gedaan bij het Centraal Informatiepunt Onderzoek Telecommunicatie (CIOT), het politiekorps Haaglanden en de Dienst Nationale Recherche (DNR) van het KLPD.

Ook hier moet ik vaststellen dat voorbarige en onvolledige berichtgeving kan leiden tot stemmingmakerij.

 

Zomaar twee voorbeelden waarbij de politie in een negatief daglicht komt staan.

Ik werd onrustig bij de gedachte dat er zoveel mis zou zijn bij de politie en probeerde via een zoektocht op de digitale snelweg een ommezwaai te geven aan dat onrustgevoel. Ik schrok van de grote aantallen negatieve reacties en dat het merendeel elk fundament en elke nuance miste.

“Wat ben ik blij dat mijn carrière bij de politie voorbij was”, spookte het door mijn hoofd. Zou het dan werkelijk zó erg zijn, nemen zoveel politiemensen in Nederland hun beroep niet meer serieus? Of is Nederland vergeven van een horde hufters die er op uit is de politie in een kwaad daglicht te stellen? Is er echt sprake van een gezagscrises of is onze samenleving gewoon zo?

 

De tijd dat de politie een nationaal knuffeldier (vriend en helper) was, is al lang voorbij. Volgens mij ontstonden die termen alleen in hoofden van mensen die niet gehinderd werden door enige kennis van zaken.

De politie behoort in mijn optiek een autoriteit te zijn, die gezag uitoefent en wetten en regels handhaaft, desnoods met geweld. Je kunt geen vriend van iedereen zijn als iedereen de kans loopt door diezelfde persoon te worden bekeurd. Om politiewerk te verrichten is een bepaalde afstand ten opzichte van de burger noodzakelijk.

Het gezag roept tegelijkertijd weerstand op, zeker bij Nederlanders. Wij zijn geëvolueerd naar een volk dat zich niet meer de wetten wil laten voorschrijven, dat boos en geïrriteerd raakt als ze op gedrag worden aangesproken en/of bekeurd, maar tegelijkertijd ook de garantie voor veiligheid van de overheid eist. Klachten kunnen volgens een vastgestelde procedure en conform wetgeving worden ingediend.

  

De politie daarentegen heeft zich in een verdedigende rol gemanoeuvreerd en weet zich soms geen houding meer te geven. De machocultuur is nog niet helemaal uitgebannen en anderzijds wordt krampachtig geprobeerd zo transparant mogelijk te werken. De werkelijkheid is dat privacywetgeving, beroepsgeheim en bescherming van het objectief onderzoek nadrukkelijk een rol spelen. De politie dient, in ondergeschiktheid aan het bevoegd gezag, de openbare orde te handhaven. De schreeuwers op Internet zijn dat in elk geval niet.

Het wordt tijd dat de dienaars van Hermandad hun positie in de samenleving gaan herschikken. Zij moeten zich niet meer door anderen in een rol van vriend en helper laten dringen, maar doordrongen raken van de ernst van het werk en dat niet om zeep helpen door slordigheden in de toepassing van de bevoegdheden. Want ook dát komt voor.

Zo'n mentaliteitsverandering vergt tijd en vooral moed. Politici zullen het besef moeten krijgen dat zij een respectabele afstand dienen te houden van de politietaken en tegelijkertijd voldoende inzicht in en respect voor het werk van de dienders, zodat zij op een verantwoorde wijze hun taak als bevoegd gezag of volksvertegenwoordiger kunnen uitvoeren.

Politiemensen zijn slechts een afspiegeling van de samenleving, niet meer en niet minder. Als ik vanaf afstand kijk naar onze huidige samenleving, dan zie ik veel ongenoegen, hufterigheid, hebzucht, opportunisme, materialisme en vooral individualisme.

De samenleving krijgt de politie die ze verdient en de politie moet het doen met de samenleving waarvan zij deel uitmaakt. Dat geldt ook voor de politiek.

Iets anders bestaat niet.  

Jacques Smeets

www.deblauwediender.nl

[Com Telinfo]

Zoals gewoonlijk heb ik uw verhaal aandachtig gelezen en weer gaan mijn tenen krommen.

Wat betreft die dronken persoon. Wat er voor de opname gebeurt is weet ik niet maar is niet zo relevant. Op moment van opname dreigt er geen enkel gevaar voor de politieagenten, ook is er geen sprake van crimineel gedrag, overval, wapens o.i.d. het moet voor 2 politieagenten mogelijk zijn om deze totaal gedesorienteerde man op een normale manier aan te houden fouilleren en te boeien zonder hem eerst te mishandelen. Zelfs ik heb dat geleerd.

Ik zou nog heel veel kunnen schrijven maar dat heeft geen zin meer in deze voor een groot deel verrotte maatschappij en dus analoog aan uw woorden ook een groot deel van de politieorganisatie.

Nog 2 voorbeelden waarom de politie de reputatie heeft van een vuilnisman uit de jaren zestig (al was dat laatste onterecht).

We zien hier nooit politie surveileren, er rijden hier mensen in een 30 km gebied wel heel erg vaak veel te hard terwijl kinderen buiten spelen etc.. Dus een hoop van ons hebben de politie geinformeerd hierover waarop alleen het gebruikelijke politiecredo volgt: Andere prioriteiten! wegwezen.

En warempel op een dag staan ze te controleren hier in de straat, echt waar. Het is wel midden in de winter en alle straten zijn spiegelglad dus als er al iemand in een auto rijdt doet deze dat wel heel erg voorzichtig. Tja en dan ga je toch vragen wat die agenten in godsnaam nu aan het doen zijn, logisch toch. Commentaar niet geheel onverwacht: We maken zelf wel uit wanneer we controleren, wegwezen!!!

Uiteindelijk is het de politie ter ore gekomen dat er een aantald hennepplantjes staan in een woning en dus worden ze weggehaald. eerst gingen ze hier nog posten om te kijken of de "boeven"misschien nog kwamen. Dat dit in een opvallende politiewagen gebeurde veroorzakte hier natuurlijk nogal wat lachstuipen, het enige wat ontbrak was de signalen niet aan stonden.  Bij de ontruiming waren liefst 8 agenten aanwezig terwijl je anders nooit iemand ziet en ja hoor natuurlijk stonden er zes van deze agenten gezellig op het terras te roken, wat ze rookten weten we niet zeker maar nou ja u begrijpt het wel.

Politieagenten horen NIET een afspiegeling van deze maatschappij te zijn maar een afspiegeling van de welwillende, fatsoenlijke en gehoorzaam aan de wet burgers."Kerels" die zich niet autoritair voelen omdat ze een politiepakje aan mogen (zoals die politiechef in twente) maar die autoritair zijn in hun gedrag,uitsraling en voorkomen en het politiepak daarom mogen dragen als legitimatie.

Groeten.

[Jacques Smeets]

Hallo Com,

Dank voor jouw reactie. Je hebt mij ertoe aangezet om er nog iets meer over te zeggen.

Natuurlijk is het wel relevant om het hele verhaal, van begin tot einde, te kennen om een oordeel te kunnen geven. De vraag is of het relevant is dat zovelen in Nederland zich permitteren om ongevraagd een oordeel uit te spreken en middels de (social)media de wereld in te slingeren. Meestal ook nog eens op een ongefundeerde, ongenuanceerde en vooral anonieme wijze.

 

Ik heb ook geleerd om mensen aan te houden, maar als het nodig was om daarbij geweld te gebruiken, deed ik dat. Ik was immers de politieman die iemand aanhield omdat hij of zij verdacht werd van een strafbaar feit, dat deed niet de omstander.

Soms was het geweld nodig omdat de verdachte zich agressief gedroeg of zich verzette tegen de aanhouding. Niemand laat zich graag aanhouden en in een cel opsluiten. Dat is heel menselijk en begrijpelijk. Als er echter misdrijven worden gepleegd, is dat meestal het gevolg en dan zal het toch moeten gebeuren, goedschiuks of kwaadschiks. Als je nog nooit iemand hebt aangehouden en tegen diens wil heb moeten opsluiten, dan is het erg moeilijk om je een voorstelling te maken van wat dat voor beide partijen betekent. 

Ik gebruikte mijn handen of vuisten, voeten en benen, en als het nodig was de gummiknuppel of het dienstpistool. Later kwam de peppersray erbij. Het aanleggen van handboeien is ook een vorm van geweld (volgens de ambtsinstructie). Ook dat moest ik leren. Wanneer iemand niet van de plaats wil komen om mee te gaan naar de auto, dan kan geweld worden gebruikt om hem tot in de auto te krijgen. Het gebruikte geweld moest ik altijd verantwoorden, maar ik kan niet ontkennen dat ik ook wel eens een klap of schop te weinig heb beschreven in een proces-verbaal. Soms waren dat er ook meer. Je telt je slagen en schoppen of "grepen" niet tijdens de schermutselingen. Tegenwoordig worden onderdelen van incidenten door omstanders middels mobieltjes e.d. opgenomen en dan gaan mensen, die geen deel uitmaakten van het gevecht of de handeling, op hun gemak tellen en (ver)oordelen.

 

Er is geen groot deel van de maatschappij verrot, er is wel sprake van een aantal mensen die zich blijkbaar niet wenst neer te leggen bij autoriteit en gezag of over alles en nog wat klagen en kankeren. Er zijn mensen die geweld tegen andere mensen gebruiken uit criminele overwegingen, er zijn er ook die ervan overtuigd zijn geweld te moeten gebruiken om anderen tot de orde te roepen. Er gebeurt ontzettend veel in onze maatschappij en die heeft er voor gekozen om politie in te zetten om de openbare orde en veiligheid te handhaven.

Het is ook waar dat de politie niet altijd conform de wet of met de geoorloofde middelen haar werk doet. Maar dan mag het niet zijn dat die zaken door willekeurige mensen uit de samenleving worden veroordeeld. Als iemand getuige is van gebeurtenissen, mag hij of zij zich ook gedragen als een getuige en dat heeft tot gevolg dat bij een rechtszaak uitsluitend de waarheid mag worden gesproken. Dan is niets meer anoniem en ongenuanceerd of ongefundeerd. Daarvoor hebben we samen de recherlijke macht in het leven geroepen.

Politiemensen zijn wel degelijk een afspiegeling van de samenleving, net zoals geestelijken, politici, ondernemers, rechters en leraren dat zijn. Iedereen is een afspiegeling van de samenleving waarvan hij of zij deel uitmaakt. Dat is nu eenmaal een natuurlijke wetmatigheid, waaraan niemand, ook jij niet, kan ontkomen. Het is een kwestie van dit onder ogen zien en dan tot het besef komen dat alles vaak anders is dan het lijkt.

 

Er zijn klachtenprocedures en er is een Nationale Ombudsman, er zijn advocaten om het recht in goede banen te leiden en justitie is er om gerechtelijk vooronderzoek te doen in criminele zaken. Als politiemensen in de fout gaan is er de Rijksrecherche om dat te doen. Maar nog altijd geen willekeurige mensen uit de samenleving.

 

Iedereen kan wel voorbeelden opnoemen van politiemensen die in zijn of haar ogen niet de juiste dingen doen. Om te begrijpen waarom die dingen gebeuren is inzicht in het politiewerk en de organisatie noodzakelijk. Wanneer ik als wandelaar langs een chemieterrein loop en ik zie ergens gas uit lekken, wil dat nog lang niet zeggen dat er iets ernstigs aan de hand is. Ik ga vervolgens niet op Internet vertellen dat dit bedrijf in overtreding is of onverantwoord omgaat met de veiligheid t.o.v. de samenleving. Als ik denk dat er iets aan de hand is, neem ik contact op met het bedrijf.

Ik moet je wel ondersteunen in de opvatting dat politiemensen autoriteit tonen in hun gedrag, uitstraling en voorkomen. Het zijn echter geen robots die zich zo gaan gedragen omdat ze een uniform dragen.Het zijn nog altijd mensen, zoals jij en ik.

Tenslotte mag ik je nog eens verwijzen naar mijn eerder gepubliceerde artikel Gezag in de samenleving.

 

Hartelijke groet,

Jacques.