Even voorstellen

[Michael Sijbom]

Mijn naam is Michael Sijbom. Ik ben burgemeester van de mooiste gemeente in ons land, Losser. Gelegen in Noord-Oost Twente tussen Enschede en de Duitse grens. Twee van mijn buurgemeenten liggen over de grens, Gronau en Bad Bentheim.

Noord-Oost Twente is een relatief veilige omgeving, zeker als je Rotterdam gewend bent, de plaats waar ik voorheen woonde en lange tijd op het gemeentehuis als voorlichter gewerkt heb.

Toch is veiligheid relatief. Het politie-aanbod is erg beperkt, in een gebied zo groot als de gemeente Den Haag rijdt in de weekenden erg weinig politie rond. Noodhulp komt minder vaak op tijd dan elders in Twente. Dat baart me zorgen. Zeker omdat we grensgemeente zijn. De grens is namelijk een katalystor voor criminilatiteit.

Gelukkig hebben we sinds enkele jaren het grensoverschrijdend politieteam, waar Nederlandse en Duitse politie, Douna en KMAR, samenwerken. Over de toekomst heb ik me recent zorgen gemaakt en die zorgen heb ik nog steeds. Wat mij betreft gaan we in die samenwerking nog verder, meer informatie (ook recherche) moet er gedeeld worden. Bij grootschalige controles word ik steeds weer bevestigd in mijn beeld, wetende dat die controles veel niet tegenhouden of ontdekken.

In mijn dagelijkse werk als burgemeester gebruik ik regelmatig social media, vooral twitter en facebook. Zo onderhoud ik o.a. de contacten met mijn inwoners. Ongeveer 10% van de inwoners volgt mij bijv via facebook en leest dagelijks wat ik doe. Ook roep ik hen regelmatig op om te reageren, bijvoorbeeld welke verkeerssituaties zij onveilig vinden. Dat levert waardevolle info op en vaak boeiende discussies. Die koppel ik terug naar de politie. Ik vind de ontwikkelingen rondom de nationale politie en m.n. de rol van de burgemeester interessant. Ik zou veel meer burgers willen betrekken bij het veilig maken van de samenleving. Burgers, bedrijven, onderwijs gemeente en politie hebben nl een gezamenlijke verantwoordelijkheid hierin. Ik spreek dan alle partijen hierop aan. Juist op ons platteland is informatie cruciaal om te kunnen functioneren als politie. Als burgers nog alerter zijn en verdachte personen of situaties aan de politie vaker doorgeven kan het nodige voorkomen of opgelost worden.

Ik sta erg open voor ideeen hoe we social media kunnen gebruiken voor het veiliger maken van de samenleving. En ik daag iedereen uit me kritisch te volgen via twitter (www.twitter.com/michaelsijbom) en/of facebook (www.facebook.com/msijbom). Kritisch betekent ook dat ik open sta voor kritiek, anders leer je namelijk nooit.

 

 

 

[hans hoekman]

Hallo Michael,

Vooral het laatste deel van je blog trok mijn aandacht. Als de professionals, door allerlei (te verdedigen) omstandigheden, minder in staat zijn de gewenste doelen te behalen, moet je denken aan het andere onbetaalbare potentieel wat je in je gemeente hebt. De burgers!  Hoe betrek je hen bij de veiligheidsaanpak op kleinschalig nivo?

Met de nodige voorbereiding zijn zij heel goed in staat mee te prioriteren, waardoor het schaarse produkt wat we politiecapaciteit noemen, veel efficienter en effectiever ingezet kan worden. Dit geldt ook voor o.a. gemeentelijke capaciteit en capaciteit van toezichthouders.

Met de werkwijze "buurt bestuurt" wordt hieraan succesvol inhoud gegeven. Niet alleen in grootstedelijke gebieden maar ook kleinere steden en landelijke gebieden stappen sinds kort in de rijdende trein. In Rotterdam nu al in ruim 40 wijken, daarbuiten ook al in een tiental wijken van Leiden en Tilburg, tot Albrandswaard en Uden. Ook in het Belgsche Gent is men aan buurt bestuurt begonnen en dit najaar zullen 2 gebieden in Engeland volgen (Kent en Hull).

Samen verantwoordelijk voor inzet op door burgers gepriotiteerde zaken levert behalve winst op het veiligheidsgevoel, ook winst op vertrouwen in de overheid en op vergroten van de zelfredzaamheid van de bewoners/ondernemers. En niet te vergeten: het houdt een goede communicatie op peil en dat past heel goed in de door jou omschreven wijze van omgaan met je burgers.

Vraag je collega Aboutaleb eens wat hij er van vindt. Hij heeft al menig burgemeester overtuigd.

Buurt bestuurt in Losser? Het zou zo maar kunnen !

[Frederik van Holland]

Mooi, zo'n open en kwetsbare houding! Succes!

[Michael Sijbom]

Dank voor reacties. Burgerzelfbestuur kennen we al in de vorm van dorpsraden. Of we nog meer stappen moeten zetten vind ik moeilijk. De veiligheidsproblematiek is, op een enkele uitzondering na, niet gelegen in de buurt maar meer in risico's van buitenaf (bijv. woninginbraak of te hard rijden) of achter de voordeur (huiselijk geweld). Die buurten waar wel meervoudige problematiek is, investeren we fors in bewonersparticipatie. Dat lukt aardig, al zijn successen broos en blijft aandacht nodig.

Echt buurtgerelateerde zaken als vernielingen of geluidsoverlast komen wel elders in de gemeente voor, maar zijn (ook weer de uitzondering daargelaten) incidenteel. Daarbij vind ik veel belangrijker dat mensen eerst de ander aanspreken ipv de politie bellen. Desalniettemin zal ik het project buurt bestuurt tot mij nemen en kijken of er elementen zijn die we kunnen toepassen.

[Jacques Smeets]

Eindelijk 'n bestuurder die zich openlijk uitspreekt over belangrijke zaken en die de samenleving met open viezier durft tegemoet te treden. Meestal gebeurt dat in de raadzaal en kan via t.v.-kanaal worden gevolgd door de inwoners van de gemeente. Een burgemeester die zich tot het hele land richt vind ik wel bijzonder. Waarvoor dank Michael (mag ik zo vrij zijn te tutoyeren? is niet zo vanzelfsprekend t.o.v. een burgemeester).

Wat me als eerste opvalt is dat burgemeesters altijd zeggen dat ze in de mooiste gemeente van Nederland werken. Dat kan de geloofwaardigheid van een burgemeester bij het volk al direct afbreken, want zij zien dagelijks wat er om hen heen gebeurt in diezelfde gemeente. Ik zag en hoorde gisteren jouw collega Tom Rombouts veel te veel de nadruk leggen op de stad. Het ging in eerste instantie om de Olympiërs, niet om Den Bosch. Toen ik hem de cliché-vragen zag en hoorde stellen aan het aanwezige publiek, moest ik denken aan de vertoning van Louis van Gaal in München.

 

Er is een grensoverschrijdend politieteam in jouw regio werkzaam. Geweldig, in Limburg-Zuid kennen we dat natuurlijk ook vanwege de grensproblematiek, maar volgens mij moet er wel bij gezegd worden dat de bemensing voortkomt uit andere politie-onderdelen.Zo'n team gaat altijd ten koste van andere inzet. Per saldo blijven de aantallen meestal hetzelfde. Dat je zegt dat de beperkte inzet je zorgen baart, is veelzeggend. Maar ik denk dat vrijwel iedere gemeente daar last van heeft.

Ik ben zelf 42,5 jaar met overtuiging politieman geweest, altijd in Limburg-Zuid, gestart bij de gempo Maastricht. In de jaren '70 en '80 werkten we in de weekends in de avond en nacht met minstens 2 ploegen van een man of 8. En dat voor de gemeente Maastricht. Er werd toen nog preventief gesurveilleerd. Dat begrip is de laatste jaren volledig uit beeld geraakt. Nu heb je hetzelfde aantal beroepsmensen beschikbaar voor de hele regio.Er is nauwelijks nog tijd en ruimte om eens 'n wijk of fabriekterrein in te gaan, uit de auto te stappen en controles uit te voeren.Het tekort wordt gecamoufleerd door de inzet van stadstoezicht, vrijwilligers en studenten in opleiding. De reorganisatie van 1994 heeft een belangrijke rol gespeeld in die teloorgang. Die verantwoordelijkheid ligt niet zozeer bij de burgemeester alleen, als je 26 aparte korpsen gaat creëren, dan mag je rekenen op problemen. De politiek heeft toentertijd een zware inschattingsfout gemaakt en daar betalen we nu nog de rekening voor. Ik hoop van harte - en de signalen hierover zijn positief - dat met de komst van de Nationale Politie niet dezelfde fout wortdt gemaakt, alhoewel iedere diender wel beseft dat het tevens om een bezuinigingsoperatie gaat.

Ik zou het erg moedig vinden van burgemeesters, wanneer ze zich bij elkaar rapen en gezamenlijk een positie innemen tegenover de landelijke politiek, want daar wordt toch beslist hoeveel geld enz. beschikbaar komt voor veiligheid (politie). Dat kan op allerlei manieren, maar de (social)media zijn daar uitermate geschikt voor.

Tenslotte wil ik als ervaringsdeskundige zeggen dat het een utopie is te veronderstellen dat mensen elkaar eerst zouden moeten aanspreken alvorens de politie te bellen. Ik zou dat ook graag zien, maar het gebeurt nauwelijks. Er is een heel scala aan redenen te bedenken, waarom dat niet gebeurt. Ook daarvoor zou je met de mensen individueel moeten praten. In die zin vind ik dat burgemeesters, wethouders en politici soms een onrealistisch beeld schetsen over het politieberoep in relatie tot veiligheid.

O.a. om die reden trek ik nu het land in, ga in persoonlijk gesprek met politici en als het kan ministers, korpschefs en andere mensen die een bepaalde betrokkenheid hebben bij het politieberoep. Ik vertel uit m'n eigen ervaringen en gebruik daarbij mijn persoonlijke kroniek van mijn politieleven (De blauwe diender), zodat mijn woorden ondersteund worden door herkenbare beelden.

 

Ik blijf je graag kritisch volgen en als er voor mij noodzaak is om iets van me te laten horen, zal ik het doen.

 

Hartelijke groet,

Jacques

De blauwe diender

 

[Michael Sijbom]

Beste Jacques,

 

Om met je eerste opmerking te beginnen, ik zeg altijd dat ik in de mooiste gemeente van ons land woon en weet veel mensen te overtuigen wanneer ik ze mijn gemeente laat zien. Dagelijks geniet ik van de bijzondere natuur hier. En een burgemeester hoort trots te zijn op zijn gemeente en gemeenschap mits dat samengaat met de wil om zaken die minder zijn, en die zijn overal, te verbeteren. Niet de ogen sluiten voor zaken die minder zijn of gaan maar, binnen de mogelijkheden en zonder valse verwachtingen te scheppen, aanpakken.

 

Mijn punt van het GPT is vooral in de kansen die er nog zijn in betere samenwerking en betere informatiedeling. Ik ben bij alle partijen, m.n. aan NL kant, bij acties en inzetten geweest (Douane, KNMAR, Politie en GPT) en heb gezien en gehoord hoe er nog beter samengewerkt kan worden. Dat is voor deel probleem van bevoegdheden (dus daar moet Den Haag en Brussel in actie komen, vandaar dat ik problematiek ook hier onder de aandacht breng), cultuurverschillen tussen verschillende partijen en te beperkte aandacht van de top van organisaties. Het feit dat de A1 (en elders de A12) door mijn gemeente loopt maakt de problematiek nog groter. Deze weg is niet alleen voor bonafide ondernemers van groot belang in het internationale verkeer, maar ook voor georganiseerde internationale criminaliteit.

M.b.t aanspreken van mensen ben ik minder sceptisch. Dit heeft ook met de cultuur hier op het platteland te maken. Nog afgezien daarvan vind ik ook echt dat de samenleving veel meer kan en moet voor de eigen veiligheid. Mits de politie er is, als het moet. En meedenkt als erom gevraagd wordt. En zelf voldoende communiceert. Waar ik zie dat die samenwerking er is, bijv bij verdachte auto's in het buitengebied waarover mensen bellen of hennipkwekerijen, zie ik resultaten. Tips leiden in veel situaties tot resultaat.

 

Tot slot mbt nationale politie. Ik zie hier veel kansen in maar ook bedreigingen. Kansen mbt lokale betrokkenheid en vermindering bureaucratie (voor mij een van de grootste ergenissen. ). Bedreigingen mbt prestaties en inzet op platteland. Gaan de extra wijkagenten niet ten koste van de noodhulp. Wat betekent centralisatie en beperking aantal communicatiefunctionarissen voor kwaliteit communicatie etc.

succes met je werk.

 

Michael Sijbom

[Jacques Smeets]

Uiteraard hoort een burgemeester trots te zijn op zijn/haar gemeente. Daar is niets mis mee, ik begrijp dat volkomen. Het is maar goed dat je van de natuur en omgeving kan genieten, is ook iets waard, toch?

Het gaat er mij om in hoeverre inwoners van de gemeente dat begrijpen, wanneer zij regelmatig met minder prettige omstandigheden (overlast/criminaliteit) worden geconfronteerd en als er na herhaaldelijk inschakelen van politie en gemeente, nauwelijks iets verandert. Helaas zijn hier voorbeelden te over van.

Wat me ook opvalt is dat je zegt dat de kansen tot betere samenwerking etc. moeten worden gegrepen. Als dat zo is, zeg je tegelijk dat er iets schort aan die samenwerking. Als ik lees wat jij zoal doet om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen dan zou ik haast veronderstellen dat je een uitzondering bent. Dat is natuurlijk niet zo, want iedere burgemeester zal bij bepaalde incidenten zijn of haar betrokkenheid tonen. 

 

Gelukkig gaan er ook heel veel dingen goed, ook bij politie en justitie. Maar ja, de negatieve zaken worden er door de media uitgelicht en dan heb je weer de gebruikelijke poppen aan het dansen. Minister Spies zei tijdens de presentatie van het boek "Gezagsdragers" tegen mij dat zij de rol van de (social) media een interessante vond. Daar bleef het bij, want andere prioriteiten spoedden haar naar een andere bijeenkomst.

 

De aanpak van grensoverschrijdende criminaliteit vergt enorm veel van politie en justitie. In Maastricht hebben wij in de jaren '90 een enorme strijd gevoerd tegen drugsoverlast op en rond het beruchte "junkenparkje" aan de Griend. Die strijd hebben wij nooit kunnen winnen, uiteindelijk besliste de burgemeester, samen met politie en justitie, dat het plein werd schoongeveegd en dat er een groot hek om het plein werd geplaatst. De verslaafden verspreidden zich vervolgens over de stad en nog meer mensen kregen te maken met overlast. Het drugsgebruik, de handel en de criminaliteit er omheen is uitgegroeid tot big business in de onderwereld en de bovenwereld schaamt zich er niet meer voor om een graantje mee te pikken, als dat kan. Het coffeeshop is een hot item en ook die zaak lijkt maar niet te kunnen worden opgelost.

Dat is geen verwijt aan de burgemeester of aan een hoofdofficier van justitie. In de strijd tegen overlast werden wijkagenten ingeschakeld, buurtraden en vrijwilligers, de hulpverlening (CAD e.d.) etc. Burgers werden opgeroepen om overlast te melden, maar kwamen meestal van een koude kermis thuis, omdat er niet of nauwelijks werd gereageerd. Er werd niet goed gecommuniceerd, er vonden nauwelijks terugkoppelingen plaats. Daardoor onstond er sceptis onder de mensen en onder dienders.

 

Zoals gezegd, er gaan ook heel veel dingen goed en daar ben ik als, inmiddels oud-politieman trots op. In ruim 40 jaar heb ik heel wat criminaliteit aangepakt en opgelost. en dan te bedenken dat ik dat in die tijd steeds samen met tienduizenden collega's in het hele land heb gedaan. Criminaliteit is nu eenmaal iets menselijks en van alle tijden. Ik ben ervan overtuigd dat er meer resultaten worden bereikt door de complexiteit ervan te doorgronden en te begrijpen. Dan hoeft er niet meer alleen te worden gestreden (met wapens en geweld) maar verandert de wereld vanzelf. Wetten, regels en straffen zie ik als noodzakelijke hulpmiddelen, maar niet als een doel op zich.  Maar ja, ga met zo'n boodschap maar eens de wereld in, dat is ook al niet realistisch. 

Het is simpelweg een enorm complex probleem, dat pas bij de wortel kan worden aangepakt wanneer de individuele mens (in welke functie dan ook) zich daarvan bewust wordt en tot het besef komt dat hij/zij zelf deel uitmaakt van die samenleving en/of organisatie. Vandaar dat ik misschien té sceptisch overkwam. Ik bedoel het echter zoals ik het hier verwoord.

Jezelf open stellen betekent ook dat het ego aan de kant moet. Maar ja, in deze tijd van individualisme, opportunisme, materialisme, hebzucht en graaien is dat niet zo eenvoudig te doen voor iedereen. Ik zag die dingen pas toen ik mezelf in de spiegel durfde te ontdekken.

Volgens mij zal er pas wezenlijk iets veranderen wanneer voldoende mensen zich ongeveer gelijktijdig bewust gaan worden van die dingen.

Vandaar dat ik ook zei dat ik blij was met een burgemeester die zich op deze manier open kan, wil en durft te stellen en zodoende ook een bepaalde kwetsbaarheid toont. In mijn regio zijn de burgemeesters nog lang niet zover, maar wie weet, lezen ze hier of daar iets en worden ze opeens aangemoedigd.

De bureaucratie heb ik in mijn laatste werkomgeving (regionaal beslaghuis Kerkrade) trachten terug te dringen. Ik ben daarvoor tot bij de minister en kwartiermaker Gerard Bouman terechtgekomen. Iedereen is het vervolgens eens met elkaar, totdat zich weer ego's opdringen die, buiten alle afspraken en intenties van het bevoegd gezag, nieuwe protocollen bedenken waardoor de bureaucratie alleen maar toeneemt. Dan blijkt vervolgens dat de minister niet juist wordt geïnformeerd en dan gaat het mis.

De aanhouder wint, is mijn motto, dus het is zaak om dan niet te gaan zitten zeuren en klagen, maar opnieuw het initiatief te nemen en ermee aan de slag te gaan, ook al voert het opnieuw tot bij de minister.

Jij bent blijkbaar ook iemand die het initiatief neemt. Chapeau! Dat zouden veel meer mensen moeten doen.

 

Hartelijke groet,

 

Jacques Smeets